(0497)-645635 | info@safetychoice.nl
| Producten: |
| Werk & Bedrijf ► |
| Communicatie ► |
| Inears ► |
| Muziek ► |
| Sport ► |
| Motor & Cabrio ► |
| Rust ► |
| Speciale oordoppen op maat ► |
| Accessoires ► |
| Maatwerk ► |
Volg ons en maak elke maand kans
op een gratis set otoplastieken!
| Het oor |
|
Het uitwendige oor Heel makkelijk. Dit zijn de oorschelp en de gehoorgang. Zij vangen geluiden op en transporteren deze naar het middenoor. De oorschelp heeft een soort van trechterfunctie. De schelp vangt een breed geluid op, om het vervolgens via het gehoorkanaal geconcentreerd naar het trommelvlies te sturen. Het middenoor Het middenoor wordt door het trommelvlies van het uitwendige oor gescheiden. Het is als het ware een dun gordijn dat gemakkelijk met de trillende luchtdeeltjes kan meebewegen.. Enerzijds moet het zo gemakkelijk kunnen bewegen dat het in staat is de subtiele bewegingen van de lichte luchtdeeltjes over te nemen. Anderzijds moet het voldoende stevig zijn om de beweging door te geven aan het minder gemakkelijk bewegende deel van het oor waar de analyse van de geluidstrilling plaatsheeft namelijk het met vocht gevulde binnenoor. In het trommelvlies is een botje ingegroeid dat de steel van de hamer wordt genoemd. De beweging van de hamer ('malleus') wordt via het aambeeld ('incus') doorgegeven aan de stijgbeugel ('stapes'). Deze drie botjes vormen samen de gehoorbeentjesketen. Door deze structuur wordt de trilling van het trommelvlies krachtiger aan het binnenoor aangeboden. De bewegingsenergie van het relatief grote trommelvlies wordt namelijk geconcentreerd op een 17 maal kleiner oppervlak: de voetplaat van de stijgbeugel. Het middenoor is dus te vergelijken met een brandglas waarmee zonnestralen worden geconcentreerd op één punt. De drie gehoorbeentjes moeten natuurlijk wel heel gemakkelijk kunnen bewegen in de luchthoudende holte van het middenoor. De gehoorbeentjes kunnen heel gemakkelijk bewegen in de trommelholte. Zij zijn opgehangen aan dunne bandjes en ondervinden bij het bewegen weinig weerstand. Het trommelvlies is dus de scheidingswand tussen de buitenlucht en de trommelholte. Bij verandering van het weer zou het vlies, net als het deksel van een barometer, naar binnen of naar buiten gedrukt kunnen worden. Om dit te voorkomen heeft de trommelholte een opening naar de keel: de 'buis van Eustachius'. Normaal is die buis bij de keel door een spiertje afgesloten maar bij slikken gaat hij even open zodat de luchtdruk in de trommelholte wordt aangepast. Als men verkouden is kan het voorkomen dat dit niet goed werkt. Het oor zit dan 'dicht'. Men heeft dan een afgesloten gevoel in het oor met ook een lichte mate van slechthorendheid en een 'van binnen' of ook wel 'dof' klinken van de eigen stem. Als de buis van Eustachius niet goed functioneert kan het aanpassen van de luchtdruk in de middenoorholte verzorgd worden door een klein buisje in het trommelvlies te plaatsen, een trommelvliesbuisje. Het binnenoor Daarmee zijn we al bij het binnenoor beland. Het slakkenhuis ziet eruit zoals het heet: als het huisje van een slak. Het bestaat uit een opgerolde lange slang, gevuld met een vleistof. Op de wanden van die slang bevinden zich ongeveer 15.000 haarcellen die alle geluidsfrequenties opvangen en omzetten in kleine “stroomstootjes” die aan de gehoorzenuw worden doorgegeven. In het binnenoor, bij het slakkenhuis, bevindt zich ook het evenwichtsorgaan. Het komt daarom voor dat bepaalde vormen van gehoorverlies gepaard gaan met evenwichtsproblemen. De oorzenuw tenslotte, ontvangt van het slakkenhuis de stroomstootjes die voor verschillende geluidsfrequenties staan. De gehoorzenuw “hoort” de verschillende lage en hoge tonen en geeft ze door aan de hersenen. Het uitwendige oor en het middenoor werken met mechanische energie: het geluid wordt via instrumenten doorgegeven. Het binnenoor en de oorzenuw werken met elektrische energie: geluid omgezet in stroomstootjes waarna je het zelf pas als geluid gaat ervaren. Waar gaat het meestal mis? Er zijn vele oorzaken van hoorproblemen, maar bij een blootstelling aan teveel geluid gaat er meestal iets mis in het binnenoor. Vaak bij de trilhaartjes die zich daar bevinden. Vergelijk het maar met een heel mooi korenveld: Als het licht waait zie je de koren mooi op en neer bewegen en zodra het windstil is staat het koren mooi rechtop. Als het steeds harder gaat waaien dan knakken op een gegeven moment de stelen en groeien ze niet meer aan. Dit gebeurt ook bij een teveel aan geluid. De trilhaartjes kunnen de frequenties niet meer goed doorgeven aan de hersenen of zelfs helemaal niet meer. Er kan dan een soort van elektrische kortsluiting ontstaan in je gehoor met alle gevolgen van dien. |
